მე შენ მიყვარხარ.. არც შენ?

ერთად ვიყოთო რომ მითხრა, მაშინვე დავთანხმდი. მაშინ მასთან ურთიერთობა ყველაზე მეტად მინდოდა. ჩვენ ერთად დავდივართ ცარიელ ქუჩებში, ერთად ვჭამთ ნაყინს, ერთად ვეწევით, ერთად ვსვამთ, ერთად ვბრაზდებით, ერთად ვაყოლებთ თვალს ლამაზ ტიპებს, წიგნებსაც ერთად ვკითხულობთ. ჰო, ის ჩემი ბიჭია და გემოვნებაც ერთნაირი გვაქვს.  ერთად ვწერთ, ერთად გვძინავს და საყიდლებზეც ერთად დავდივართ. ყველაფერი, რასაც ერთად ვაკეთებთ, ძალიან მაგარია.  ერთმანეთის გარეშე გაგვიჭირდბოდა. მაგრამ, ჩვნ ერთმანეთი არ გვიყვარს მგონი, ორივემ ვიცით ეს ამბავი, მაგრამ არასოდეს ვუყვებით არავის, ჩვენ თავებსაც.  ის ჩემი შეყვარებულის შეყვარებული იყო, მე მისი შეყვარებულის შეყვარებული. ამ თემაზე არასოდეს გვილაპარაკია. მაინც ვიცი, ორივეს საკუთარ თავზე მეტად გვიყვარდა ის ნაბიჭვარი. მგონი ახლაც უყვარს.

ვიცი, რომ იტანჯება, ტკივა და თანაც ძალიან მეც მტკივა მისი ტკივილი, მაგრამ ჩვენ მაინც ერთად ვართ. მე ფეხმძიმედ ვარ. მან ეს არ იცის და მე გადავწყვიტე, რომ ვერც გაიგებს.

არ მინდა შვილი. შვილი რომ გავაჩინო ჩემი ცხოვრების მეორე ნახევარში საკუთარი თავის მოკვლა და დამარხვა მომიწევს. ისე, როგორც პავიჩმა თქვა.  მაინც, ეს სიყვარულია, დიდი სიყვარული.  შვილი რომ მოვკლა სიმსუბუქეს ვიგრძნობ სხეულში და სული ორმაგად მძიმე მექნება.

“გთხოვ.. დამირეკე.. გთხოვ.. დამირეკე.. გთხოვ.. დამირეკე..” რამდენიმე მოგონების ზანდუკთან თავდახრილი ვჩურჩულებ. “დამირეკე რა..”

მე სულზე მიხატული უდარდელობით შევდივარ დაუბადებელი ბავშვების სასაკლაოზე. “საშიში არაფერია,” – მეუბნება სტერილურ ხალათიანი ქალი. სულიც სტერილური აქვს. მე მალე ვიგრძნობ სხეულს სიმსუბუქეს. ალბათ სიმარტოვესაც. მაგრამ ერთზე ვფიქრობ, არ ვუსმენ სტერილურ ქალს.. “ნეტავ თავს მოკვეთენ? ჩამოახრჩობენ?”

“გთხოვ.. დაირეკე. იქნებ შეძლო.. დამირეკე რა..”

15 წუთიც და მე ცარიელი სულით გამოვდივარ სასაფლაოდან. 4 საათია. ფილმებში უფრო ჰუმანურია ელექტროსკამი. სულის გარდა არაფერი მტკივა. პათეტიკური ვხდები. ყველაფერი დამთავრდა. სინანულსაც არ ვგრძნობ.. აღარც ტელეფონს “ვარეფრეშებ”.და მაინც რა მოხდებოდა დრო რომ უკან იყოს? სულ 15 წუთით.. ძალაუნებურად ვასწორებ მობილურის საათს. 3:45..

მე სულზე მიხატული უდარდელობით შევდივარ დაუბადებელი ადამიანების სასაფლაოზე. “საშიში არაფერია” -მეუბნებ სტერილური ქალი. სულიც სტერილური აქვს.  მე მალე ვიგრძნობ სიმსუბუქეს სხეულში და სიმძიმეს სულში.

“მიყვარხარ.. არც მე..” ერთმანეთს ეუბნებიან ქალი და კაცი, ძალიან რომ უყვართ ერთმანეთი. ეს ყველაფერი მე ტელეფონის ეკრანიდან მესმის. ეს მესიჯია, სამ სიტყვიანი: “მიყვარხარ.. არც შენ?”  მე აღარ მესმის სტერილური ქალის. სიმართლე რომ ვთქვა, არც არასოდეს მესმოდა.
4 საათია და მგონია, მსოფლიოს ყველა გილიოტინა ერთბაშად გაქრა. პირველად ვფიქრობ იმაზე, რომ ცხოვრების მეორე ნახევარში საკუთარი თავის მოკვლა და დამარხვა მომიწევს, მაგრამ ამბობენ , სიყვარული სიკვდილზე ძლიერიაო. ჩვენ უკვე სამნი ვართ და ვის აღელვებს ცხოვრების მეორე მხარე?

ერთი კონკურსისთვის დავწერე და იყოს აქ, რომ არ დამეკარგოს.

Posted in Uncategorized | Leave a comment

სხვენში ნაპოვნი მისტიური ევგენი ონეგინი

ბავშვობაში, როცა აგარაკზე ვატარებდით ზაფხულებს, ან შაბათ-კვირებს, ჩემი საყვარელი საქმიანობა სხვენში ათასი ნაგვის აღმოჩენა იყო. რა აღარ მიპოვია იქ, ძველი სამოვარი, ფეხმოტეხილი ბილიარდის მაგიდა, ძველი პირსაბანი, პატეფონის ფირფიტები და ა.შ. მერე ამ ყველაფერს ერთად ან ცალ-ცალკე ვალაგებდი და სტუმრებს ვიწვევდი. სხვენი, ასე ვთქვათ ჩემი თავშესაფარი იყო, მეორე სახლი. იქ ნაპოვნს ყველაფერს თითქოს მისტიური ელფერი ედო. მისტიური არ არის? უყურებ ძველი სანათის აბაჟურს და იცი რომ შენამდე ამას ვიღაც იყენებდა, ვიღაც ეხებოდა, ვიღაც კითხულობდა, ვიღაც თამაშობდა, ვიღაც აქრობდა და ვიღაცამ უბრალოდ ნაგავში მოისროლა ან სხვენში. და შენ არ იცი ვინ იყო ეს ვიღაც, შენ არ იცი რატომ გადააგდეს ნივთი, რომელიც ამდენ ხანს, ასე ერთგულად ემსახურა, ისიც არ იცი ეს ნივთი ვინ და როდის გააკეთა, ვინ შეიძინა, რა ხდებოდა ოთახში, სადაც ამ ნივთმა წლები გაატარა. ზეწარგადაფარებული მოჩვენებებივით გიყურებეს სხვენში აზიდული “ხარახურა” და კიდევ უფრო ამტკიცებს შენში მისტიურობის განცდას.

მისტიურობის ბავშვობის დროინდელი განცდა დამიბრუნა სპექტაკლმაც, რომელიც მარჯანიშვილის თეატრის სხვენში უკვე კარგა ხანია იდგმება. საღამო იყო, წვიმდა და ციოდა გარეთ. სცენაზე კი ჟანგმოდებული კინოპროექტორი აჩახჩახდა. მისტიურობის შეგრძნებამ პირველ კულმინაციას მიაღწია და დაიწყო ის, რაც წლების წინ სქელყდიან წიგნში წავიკითხე. იმდენად ადრე, რომ ახლა სადღაც, გონების რომელიღაც კუთხეში შეყუჟულა და თეთრი ზეწარი გადაუფარებია. მტვერიც დასდებია.

არ იყო პათეტიკა, არ იყო ყვირილი, ზედმეტი მიმიკები და სიყალბე, რაც ქართულ სცენას უმეტეს შემთხვევაში “ამშვენებს”. არც დეკორაცია იყო მაგრამ ყველა მსახიობი მაინც ისევე თამაშობდა ბოლო რიგისთვის, როგორც პირველისთვის, მხოლოდ შეკივლების, გულის წასვლის და ხმამაღალი ხარხარის გარეშე და ინტონაციაც ისეთი იყო როგორც რეალურად, როგორც შენ წარმოგედგინა წლების წინ ყვითელი ფურცლების კითხვისას, რომლის შუაგულში სვეტებად ცოცხლდებოდა ჩვეულებრივი და არაჩვეულებრივი ადამიანების ყოფა, გრძნობები, განცდები. იყო კოსტიუმები, უცნაური კოსტიუმები, სხვანაირი კოსტიუმები და სწორედ ამ კოსტიუმებში გაცოცხლდა ყველა დეკორაცია, რომელიც არ იყო  და შენ ამ დროს არ იცოდი რა იყო ონეგინი, ვინ კითხულობდა, ვინ თამაშობდა, ვინ უყურებდა წლების წინ, მტვრის დადებამდე. საღამო იყო, იჯექი სხვენში, 15 კაცთან ერთად და უყურებდი ძალიან შორეულს და ძალიან რეალურს. არ იცოდი, რომ გარეთ წვიმდა და ციოდა და არც გაღელვებდა. ჟანგმოდებული კინოპროექტორი, რომელმაც მტვერი გადაწმინდა ჩვენ მეხსიერებაში ზეწარგადაფარებულ ონეგინს, სპექტაკლის ბოლოს კიდევ ერთხელ აჩახჩახდა და სიბნელესა და ტაშის ხმაში შთაინთქა.

Posted in რევიუ | Tagged , , | 5 Comments